یاد بازماندگان جزیره " نارو "

این سومین سالی است که هراز گاهی اخبار پناهجویان هموطن ما در جزیره سوزان نارو برسرزبانها می افتد. اکنون مشخص شده است که هنوز هم تعداد 29 نفر از هموطنان ما در نارو در حالت فلاکت باری زندگی می کنند. گفته میشود که چندین بار اداره مهاجرت آسترالیا به پناهجویان هموطن ما گفته است که دیگر هیچ راهی برای آنها باقی نمانده و آنها باید به کشور شان برگردند.

در این میان سوال این است که این فشار تا کی ادامه خواهد یافت و آیا هموطنان بی پناه ما حاضرند به کشور برگردند ؟

قدر مسلم , زندگی بر هموطنان ما چنان طاقت فرسا شده است که بسیاری شان به آسیب های روانی مبتلا گردیده اند. وضعیت هموطنان دربند ما واقعا دردناک می باشد از یکسو شرایط برگشت برای آنها آماده نیست.و از سویی دیگر, هرچند انتخابات نام نهاد برگزار شد ولی وقایع و تحولات امنیتی آخیر{ انفجارات و آدم ربایی در پایتخت که نیروهای حافظ صلح بین المللی از آن حفاظت می کنند } نشان میدهد که پایه های امنیتی در کشور هنوز لرزان است و این نمیتواند خبری خوشی باشد برای کسانی که بخواطر ظلم و نابرابری های اجتماعی از کشور خویش رانده شده اند دوباره براحتی به کشور برگردند و زندگی عادی را از سر گیرند.

در کشوریکه طالبان مردم را بخواطر نژاد , زبان , مذهب و تیره های قومی مورد ظلم و آزار قرار میداد و با فروپاشی طالبان در دسامبر 2001 گمان می رفت که امید به زندگی و آرامش رو به بهبود بی نهد اما متاسفانه اکنون دولت موقت در صدد است تا طالبان را یکبار دیگردر قدرت شریک سازد. این تحولات مایه نگرانی مردم ما قلمداد میشوند که از حضور فاجعه بار طالبان هیچ گاهی دلی خوشی نداشته اند.

مردم ما طی بیش از دو دهه , ستم های متعددی را از راههای گوناگون تجربه کرده اند و حالا نیز حق دارند که بر نگرانی های آنها با دیده واقعبینانه نگریسته شود. با چنین پس زمینه ها , آیا پناهجویان مایل هستند که به کشور برگردند ؟ مسلما جواب منفی است.

نکته اساسی تر در مورد پناهجویان ما در نارو تعلقات قومی و مذهبی آنها است . متاسفانه باید گفت که سیاست های سخت گیرانه دولت آسترالیا هنوز هم بر آنها تطبیق می گردد. از نظر موقعیت سیاسی نیز پناهجویان هموطن ما در تنگنا قراردارند. زیرا شرایط موجود چنان فریبنده است که هرنوع ادعای آنها را دچار مشکل می سازد. اما باهمه اینها جامعه هزاره ویکتوریا که همواره برای رهایی آنها تلاش کرده است بازهم خواستار این است که سازمان ملل متحد , دولت آسترالیا نباید فرصت آینده بهتر را از آنان سلب کنند و بخواطر مسایل انسانی هم که شده دوباره ادعاهای پناهندگی آنها را مرور کرده و به آنها فرصت بدهند تا آنها از یک زندگی انسانی و آینده بهتر برخوردار شوند.

مسلم اگر آنها جایگاهی برای خویش در کشور بی بینند به کشور شان برمی گردند و حالا که آنها بیش از سه سال رنج و مشقت را تحمل می کنند این بدین معنی است که ادعاهای پناهندگی آنها زیاد هم بی پایه و اساس نیست. ما از تمام افراد و ارگان ها که تاحالابرای سایر هموطنان ما در نارو تلاش های گسترده کرده اند که منجر به آزادی اکثریت آنان گردیده است دوباره تقاضا می کنیم که بر تلاش هایشان برای آزادی این 29 هموطن ما بیفزایند و نگذارند که زندگی 29 نفر در سراشیب سقوط قرار بگیرد.